PROBLEM

PROBLEM

Angionica-problemWystępowanie chorób układu krążenia na całym świecie wykazuje tendencję rosnącą, z chorobą wieńcową jako najczęstszą przyczyną śmierci i główną przyczyną hospitalizacji. Wiele krajowych programów zdrowotnych definiuje choroby cywilizacyjne jako najpoważniejsze zagrożenie dla zdrowia ludności. Ich zapobieganie i leczenie stało się częścią strategicznych planów badawczych i jednym z najważniejszych wyzwań przyszłości. Na liście chorób cywilizacyjnych pierwsze miejsce jest zarezerwowane dla chorób układu sercowo-naczyniowego (nadciśnienie tętnicze, zawał mięśnia sercowego i udar mózgu). Uzasadnia to potrzebę szeroko zakrojonych badań, opartych na współpracy lekarzy kardiologów, farmaceutów i naukowców z różnych dziedzin nauk podstawowych, jak i przemysłu, mających na celu opracowanie metod i narzędzi badawczych stosowanych w diagnostyce, w szczególności tej nieinwazyjnej, leczeniu i monitorowaniu stanu układu krążenia.

Śródbłonek naczyniowy jest komórkową monowarstwą wyściełająca wewnętrzną ścianę naczyń krwionośnych. Jest to ważny, aktywny metabolicznie narząd, który reguluje wiele funkcji układu krążenia i utrzymuje homeostazę naczyń, napięcie naczyniowe i strukturę naczyń, tj. wymiary, elastyczność, przepuszczalność i reaktywność tętnic i żył, w tym zdolność do zwężania i rozszerzania. Prawidłowe działanie śródbłonka powiązane jest z równowagą w uwalnianiu śródbłonkowych czynników rozszerzających naczynia tj. tlenku azotu (NO), prostacykliny (PGI2) i śródbłonkowego czynnika hiperpolaryzującego (EDHF) i czynników naczynioskurczowych tj. endoteliny 1, angiotensyny II, tromboksanu A2. W warunkach patologicznych jak np. hipercholesterolemia, nadciśnienie tętnicze, choroby naczyń wieńcowych, śródbłonek cechuje się upośledzoną produkcją czynników rozszerzających naczynia i aktywacją czynników naczynioskurczowych, co również odpowiada za stany zapalne, miażdżycowe, zakrzepicę. Zdrowy śródbłonek jest niezbędny dla niezakłóconego funkcjonowania układu sercowo-naczyniowego, a zaburzenia zależne od śródbłonka zostały zidentyfikowane jako istotny czynnik ryzyka w chorobach sercowo-naczyniowych. Dysfunkcja śródbłonka jako wczesny, istotny czynnik ryzyka jest ważnym wskaźnikiem dla lekarza specjalisty. W rzeczywistości, dysfunkcja śródbłonka może być uważana jako barometr ryzyka wystąpienia chorób układu krążenia.

Testowanie funkcji śródbłonka jest wysoce pożądaną alternatywą dla podejścia diagnostycznego opartego na przeprowadzaniu zestawu różnych testów biochemicznych, zwłaszcza u osób pozornie zdrowych, nie wykazujących żadnych oznak choroby sercowo-naczyniowej. Potrzebna jest metoda testowa możliwa do stosowania dla dużych populacji pacjentów, na przykład do celów badań przesiewowych i kontrolowania reakcji pacjenta na leczenie.